ՇՈՒՆՆ ՈՒ ԿԱՏՈՒՆ

I
 ժամանակով Կատուն ճոն էր,
 Շունն էլ գըլխին գըդակ չուներ,
 Միայն, գիտեմ ոչ՝ որդիանց որդի
 Ճանկել էր մի գառան մորթի:
 Եկավ մի օր, ձմեռվան մըտին,
 Կատվի կուշտը տարավ մորթին:
 — Բար աջողում, ուստա Փիսո,
 Գլուխըս մըրսեց, ի սեր աստծո,
 Ա՜ռ էս մորթին ու ինձ համար
 Մի գդակ կարի գըլխիս համար:
 Վարձիդ համար միամիտ մընա՜,
 Համա-համա շատ չուշանա:
 ―Աչքիս վըրա, քեռի Քուչի.
 Մի գըդակ ա, հո մի քարք չի.
 Քու թանկագին խաթեր համար
 Ուրբաթ օրը համեցեք տար:
 Փողի մասին ավելորդ ա,
 Մեր մեջ խոսելն էլ ամոթ ա.
 Ի՛նչ մեծ բան ա, տո՜, հե՜ր օրհնած,
 Միա՛յն, միա՛յն մի գդակի վարձ:
 Ուրբաթ օրը քեռի Քուչին՝
 Ուստից առաջ՝ բաց-բաց կուճին
 Թափ-թափ տալով՝ ծանըր ու մեծ,
 Ուստա Կատվի շեմքում կանգնեց.
 — Ուստեն ո՞ւր ա... փափախս ո՞ւր ա...
 — Մի քիչ կացի— հրես կերևա:
 II
 Ուստեն եկավ քուրքը հագին,
 Շանը տեսավ, բեղի տակին
 Իրեն-իրեն քիչ փընթփընթաց
 Ու մուշտարու վըրա թընդաց.
 — Ցուրտը տարա՞վ... վա՛հ, տընա՜շեն,
 Չես թող անում մի շունչ քաշեն.
 Հեշտ բան հո չի՞, հըլա նոր եմ
 Ցըրցամ տըվել, թե որ կարեմ:
 — Դե հե՜ր օրհնած, Էտե՜նց ասա,
 Էդ բարկանալդ Էլ ընչի՞ս ա:
 Փող եմ տըվել, վախտին կարի,
 Թե չէ՝ ասա՜ էգուց արի:
 Համ ասում ես, համ չես կարում,
 Համ խոսում ես, վըրես գոռում,
 Հա՜մ, հա՜մ, հա՜մ, հա՜մ,
 Քանի՞, ա՜խպեր, գընամ ու գամ...
 Ասավ Քուչին ու նեղացած
 Վերադարձավ գըլուխը բաց:
 III
 Մին էլ եկավ, դարձյալ չըկար.
 Էս անգամը դիպան իրար,
 Էլ անպատիվ, անկարգ խոսքեր,
 Էլ հին ու նո՛ր, էլ հեր ու մե՛ր,
 Էլ գող Փիսո՛, էլ քաչալ Շո՛ւն...
 Բանը հասավ դիվանբաշուն:
 Շունը մինչև գընաց, եկավ,
 Ուստա Կատուն կոտըրն ընկա:
 Գըլուխն առավ ու մի գիշեր,
 Հայդե՛, կորավ, էն կորչիլն էր...
 IV
 Էն օրվանից մինչև օրս էլ
 Շունն էս բանը չի մոռացել.
 Մըտքում հլա դեռ պահում ա,
 Որտեղ կատվին պատահում ա,
 Վեր ա թըռչում, վըրա վազում,
 Իրեն մորթին ետ ա ուզում.
 Իսկ սևերես Կատուն հանկարծ
 Ետ ա դառնամ ու բարկացած
 Փըշտացնում ա. մըթամ նոր եմ
 Ցըրցամ տըվել, թե որ կարեմ

 

ԱՆԲԱԽՏ ՎԱՃԱՌԱԿԱՆՆԵՐ 
 Մի օր Չըղջիկն ու Ճայն եկան
 Թե՝ ե՜կ դառնանք վաճառական:
 Ասին ու խելք-խելքի տըվին,
 Հավան կացան, պայման դըրին.
 Բայց՝ արի տես... որ փող չունեն:
 Շատ միտք արին, թե ինչ անեն,
 Վերջը եկան Փըշի մոտը,
 Ընկան նըրա ձեռն ու ոտը,
 Ու մուրհակով,
 Շահով, կարգով,
 Փող վեր առան բավականին,
 Ինչքան պետք էր իրենց բանին:
 Չիղջը մընաց, տընպահ դառավ,
 Ճայը բոլոր փողերն առավ,
 Առավ, նըստեց նավի միջին,
 Հասավ Մըսըր, Չինումաչին,
 Ֆարս, Հընդըստան, Արաբըստան...
 Է՜լ թանկագին քիրմանի շալ,
 Էլ մարգարիտ, զըմրուխտ ու լալ,
 Հընդու խուրմա, փըստա, բադամ,
 Եվ... ո՛ր մեկի անունը տամ.
 Ինչ որ տեսավ, աչքը սիրեց,
 Առատ-առատ նավը լըցրեց.
 Նավը լըցրեց հազար բարով
 Ու ետ` եկած ճանապարհով
 Ուրախ-ուրախ տուն էր գալի:
 Ճամփին ծովում սարսափելի
 Ալեկոծում, մըրրիկ ելավ,
 Զարկեց, տարավ ապրանք ու նավ:
 Միայն սովդաքյար Ճայը էնօր
 Ազատվեցավ մերկ ու տըկլոր:
 Ազատվեցավ — փառք իր ասծուեն,
 Բայց ի՞նչ սըրտով խեղճը գա տուն.
 Գա՛ — ի՞նչ, ասի պարտքատերին,
 Ո՞նց երևա իր ընկերին...
 Ընկերն էնտեղ՝ դուռը կըտրած,
 Աչքը ճամփին, վիզը ծըռած,
 Համրում է օրն օրի վըրա,
 Թե՝ մեր Ճայը երբ պիտի գա...
 Երկար նայեց, ճամփեն պահեց,
 Շատ լավ ու վատ երազ տեսավ,
 Մինչև պարտքի օրը հասավ,
 Ու՝ մուրհակի թուղթը ձեռին,
 Փուշը տընկվեց կըտեր ծերին:
 — է՛յ, բարեկամ, ի՞նչ բանի եք.
 Էլ չեք ասում թե պարտք ունեք...
 Գործ բըռնեցիք, հորս ողորմի,
 Ետ տվեք դե փողըս հիմի:
 Թուղթ եք տըվել՝ վախտ իմացեք,
 Ամոթ, աբուռ, ահ ունեցեք...
 Թալան հո չի՞... մեղք եմ ես էլ...
 Ախպե՜ր, էսպես բա՞ն եք տեսել.
 Ոսկի տա մարդ իրեն ձեռով,
 Չըկարենա առնի զոռո՞վ...
 Սրանից հետո դե արի դու
 Ու ձեռ մեկնի աղքատ մարդու...
 Գոռգոռում էր ողջ թառակում,
 Հայհոյում էր, խայտառակում.
 Ամեն մարդ էլ, ով որ լըսում,
 Հենց մի բերան էն էր ասում.
 — Ա՜յ ամոթ ձեզ, Չըղջիկ ու Ճայ,
 Ի՛նչ ենք լըսում. — վա՜յ, վա՜յ, վա՜յ, վա՜յ.
 Անուններըդ վաճառական,
 Ու էս տեսակ խայտաոակ բա՞ն...
 Վա՜յ, վա՜յ, վա՜յ, վա՜յ,
 Չըղջիկ ու Ճայ...
 Չըղջիկն էսպես միշտ լըսելիս
 Սիրտը բերնով դուրս էր գալիս:
 Բարկանում էր իրեն մըտքում,
 Անիծում էր, չըքում, թըքում.
 — Ա՜յ քու տունը քանդվի, ա՜ Ճայ,
 Ա՜յ դու դառնաս գըրողի փայ.
 Էս ի՞նչ բան էր, որ դու արիր,
 Գլուխս էս ի՞նչ փորձանք բերիր...
 Ու խընդրում էր ամեն անգամ.
 — Մի՜ նեղանար, Փուշ բարեկամ,
 Շատ ես կացել,
 Կա՜ց մի քիչ էլ.
 Թուղթ ըստացա երեկ Ճայից,
 Թե՝ դուրս եկա Արաբիայից.
 Որտեղ որ է՝ շուտով կըգա,
 Դեռ մի բան էլ ավել կըտա...
 — Ես չեմ ուզում ավելն, ախպեր,
 Կանխիկ համրած իմ փողը բեր.
 Շահ եք գըրել,
 Վախտ եք դըրել.
 Ինչ գըրած ա, էն եմ ասում,
 Ձեզնից ավել բան չեմ ուզում:
 — Չէ՛, աղա Փուշ,
 Թե վաղ, թե ուշ,
 Փողն իր կարգին, շահն իր կարգին,
 Իսկ պատիվըդ... ես իմ հոգին...
 Ես հույս ունեմ... ասենք պարտք ենք...
 Բայց չէ՞ ախար մենք էլ մարդ ենք...
 Չէ՜, քու արածն ով մոռանա,
 Իր աստվածն էլ նա կուրանա...
 Խեղճը էսպես լեզու ածավ,
 Շատ հույս տըվավ, շատ խոստացավ,
 Շատ սուտ ասավ պարտքատերին,
 Շատ ըսպասեց իր ընկերին.
 Բայց ընկերը չըկա՛, չըկա՛:
 — Էս ի՛նչ ցավ էր. աստված վըկա.
 Ի՞նչ իմ բանն էր՝ մըտա մեջը,
 Որ խայտառակ լինեմ վերջը...
 Ի՞նչպես պըրծնեմ էս կըրակից,
 Էս ահագին պարտքի տակից,
 Էլ ի՞նչ ասեմ,
 Ո՞նց ըսպասեմ.
 Նա ե՞րբ կըգա, ի՞նչ իմանամ,
 Ո՞ր ջուրն ընկնեմ... ո՞ւմ մոտ գընամ....
 Շատ միտք առավ,
 Դես-դեն թըռավ,
 Ինչ որ ուներ տանը, հագին,
 Ողջ հավաքեց, տըվավ պարտքին,
 Ցիփ մերկացավ:
 Էլ չըպըրծավ:
 Վերջը տեսավ, որ ճար չեղավ,
 Թևեր առավ, ինքն էլ փախավ,
 Փախավ, կորավ, որ էլ էնպես,
 Դատարկ, սընանկ ու սևերես,
 Ոչ պատահի պարտքատերին,
 Ոչ երևա լույս աշխարհին:
 Այնուհետև իր նամուսից,
 Չըղջիկը մերկ, փախած լուսից,
 Ցերեկները դես-դեն թաքչում,
 Գիշերն է միշտ մըթնում թըռչում,
 Որ չերևա իր թայ-թաշին,
 Ոչ պարտքատեր աղա-Փուշին:
 Ճայն էլ ծովում, ճըչում, ծըվում,
 Ջուրն է մըտնում,
 Դուրս է պըրծնում,
 Թևին տալիս,
 Ման է գալիս,
 Թե մի գուցե բախտը բանի,
 Կորուստն էլ ետ ջըրից հանի:
 Իսկ Փուշն, արդեն հույսը հատած,
 Ճանկ ու ատամ սուր պատրաստած,
 Կողքովն ով որ անց է կենում՝
 Քաշում է փեշն ու հարցընում,
 Թե չե՞ն տեսել մեկն ու մեկին,
 Էն լիրբ Ճային կամ Չըղջիկին.
 Ու էն օրից մինչև օրս էլ
 Մեկը մեկին դեռ չեն տեսել:
 ԱՐԵՎ ԵՎ ԼՈԻՍԻՆ 
 (Ժողովրդական ավանդության)
 Ասում են, իբրև, երկնում կապուտակ
 Կա մի լուսեղեն սիրուն ապարանք.
 Այնտեղ եթերքում, ամպերի գլխին
 Ամուր, անսասան կանգնած է նա մին:
 Նրա դռներին պահնորդ չէ հսկում,
 Ոչ մոտից անցնող, ոչ ձայն է լսվում.
 Միայն դյութական ամրոցի միջին
 Տաշտըն առաջին չոքած է մի կին:
 Խմոր է հունցում, և բազուկները
 Վերև են քաշած մինչ արմունկները,
 Խմոր է հունցում և անուշ երգում,
 Որ փափկահնչյուն լռին եթերքում
 Անոսր այերը թեթև տատանում,
 Կամաց հեռանում է, անհետանում:
 Ահա համրընթաց, ձյունափայլ, ճերմակ
 Ամպերը կտրած միմյանց քամակ,
 Ինչպես գնայուն լեռներ ահագին
 Ունկնդիր են այն քաղցրալուր երգին:
 Այն հրաշագեղ կինն երկնաբնակ
 Ունի երկու հատ գեղեցիկ զավակ.
 Եվ ահա կանչեց իր սիրուն զույգին,
 Ձայն տվեց թե չէ՝ դուրս եկան կողքին:
 Աղջիկ է մեծը, անունն՝ Արեգակ,
 Նմանը չըկա երկնքում հրեշտակ.
 Աչքերը սև-սև. մազերը գանգուր,
 Հոնքերը կեռ-կեռ, ասես մի-մի թուր.
 Իսկ փոքրը՝ տղա. անունը Լուսնյակ,
 Շարմաղ, ինչպես ձյուն, իրավ լուսունակ:
 Ապա թե խոսեց մայրը լուսածին.
 «Գնացե՜ք, որդիք, Արեգակ, Լուսին,
 Մեկդ գիշերը, մյուսդ ցերեկը,
 Լուսավորեցեք խավար աշխարհքը.
 Դե՜հ, բավական է, գնացեք, որդիք,
 Հերիք խավարում խարխափեն մարդիկ»:
 — Ես ցերեկը կերթամ, ասաց Լուսնյակը,
 Լուսավորելու խավար աշխարհքը,
 Եվ այնտեղ ինչ որ տեսնեմ, նկատեմ,
 Կըգամ քեզ, մայրիկ, մին-մին կըպատմեմ:
 ―Վա՛հ, չէ՛, ես պիտի գնամ ցերեկը,
 Խոսեց վրդովված սիրուն Արեգը.
 Միթե աղջի՛կը կըշրջի՞ գիշերը,
 Որոշիր, խնդրեմ, մայրիկ, մեր դերը:
 — Լսի՜ր, իմ Լուսին, չէ՞ խելոք ես դուն, —
 Հորդորեց մայրը յուր համառ որդուն, —
 Արեգն աղջիկ է, նա կըվախենա,
 Դու քաջ տղա ես, գիշերը գնա:
 Սակայն Լուսինը պպին էր կանգնել,
 Սիրուն քրոջը չուզեց զիջանել.
 Եվ այդ ժամանակ մայրը լուսածին
 Բարկացած՝ դարձավ համառ Լուսնյակին.
 — Բավական, Լուսին, պատանի դու վես,
 Գնա՜ քո գործին, հեռացիր աչքես:
 Ասաց, Լուսնյակի երեսին սիպտակ
 Խմորոտ ձեռքով զարկեց մի ապտակ:
 Խռովեց Լուսինն ու լացակնքած
 Դուրս եկավ իսկույն իր գործին գնաց.
 Բայց ապտակ կերած օրվանից դեսը
 Խմորոտ է նրա քիթն ու երեսը:
 Սակայն ամաչկոտ Արեգակն այժմ էլ
 Մարդուց էր քաշվում ցերեկով շրջել.
 Եվ ահա մայրըն Արևին տվեց
 Մի բուռ ասեղ, այսպես պատվիրեց.
 — Հողեղեն աչքեր թե որ նայեն քեզ,
 Այս ասեղներով նրանց կըծակես:
 Արևը շիկնած, մեծ ապարանքից
 Դուրս եկավ երկինք, ամպի արանքից
 Նայեց աշխարհքին, կենսատու շռայլ
 Իջավ, լուսացավ երկիրը մռայլ,
 Եվ զվարթացավ բնությունն ամեն:
 Բայց մինչև այսօր ոչ մի հողեղեն
 Չէ կարող նայել նրա լույս դեմքին,
 Աչքեր է ծակում, ասեղ կա ձեռքին:
 Մեկը ցերեկը, մյուսը գիշերը,
 Ջոկ կատարելով իրանց դերերը,
 Երկար ժամանակ իրար չըտեսան,
 Սաստիկ կարոտով տանջվել սկսան:
 Եվ տվեց աստված իրարից բաժան
 Քույր ու եղբորը մի ժամ տեսության.
 Այդ տեսակցության ժամին կարոտած
 Քույրն ու եղբայրը գրկում են միմյանց.
 Իսկ քույր ու եղբայր երբ գրկվում են,
 Մարդիկ մի առ ժամ լույսից զրկվում են:
 ԱԽԹԱՄԱՐ 
 Ծիծաղախիտ Վանա ծովի
 Փոքրիկ գյուղից առափնյա,
 Ծովն է մըտնում գաղտագողի
 Ամեն գիշեր մի տըղա:
 Ծովն է մըտնում առանց նավակ,
 Բազուկներով առնացի
 Ջուրը ճողփում, լող է տալի
 Դեպի կըղզին դիմացի:
 Խավար կըղզուց պարզ ու պայծառ
 Մի լույս կանչում է նըրան,
 Մի վառ փարոս նըրա համար,
 Չըմոլորի իր ճամփան:
 Սիրուն Թամարն ամեն գիշեր
 Այնտեղ կըրակ է անում,
 Եվ ըսպասում է անհամբեր
 Այնտեղ՝ մոտիկ դարանում:
 Ծըփում է ծովն ալեծածան,
 Ծըփում է սիրտը տըղի.
 Գոռում է ծովն ահեղաձայն.
 Նա կըռվում է կատաղի:
 Եվ Թամարը սըրտատըրոփ
 Արդեն լըսում է մոտիկ
 Ջըրի ճողփյուն, ու ողջ մարմնով
 Սիրուց այրվում է սաստիկ:
 Լըռեց: Ծովի խավար ափին
 Կանգնեց սև-սև մի ըստվեր...
 Ահա և նա... իրար գըտան...
 Խորհրդավո՛ր լուռ գիշեր...
 Միայն ալիքը Վանա ծովի
 Մեղմ դիպչում են եզերքին.
 Եվ հեղհեղուկ հեռանում են
 Շըշունջներով անմեկին:
 Նըրանք ասես փըսփըսում են...
 Ու աստղերը կամարից
 Ակնարկելով բամբասում են
 Լիրբ, անամոթ Թամարից:
 Բամբասում են կուսի սըրտում...
 Ժամ է արդեն... ու կըրկին
 Մինն ալեկոծ ծովն է մըտնում,
 Մյուսն աղոթում եզերքին...
 Բայց մի անգամ չարկամ մարդիկ.
 Նըրանց գաղտնիքն իմացան,
 Լույսը հանգցրին սև ու սաստիկ
 Մի մութ գիշեր դիվական:
 Մոլորվեցավ խավար ծովում
 Լողորդ տըղան սիրահար,
 Ու բերում է հողմը, բերո՛ւմ
 Հառաչանքներն՝ «Ա՛խ, Թամա՛ր...»
 Մոտ է ձայնը, սև խավարում,
 Ժայռերի տակ սեպացած,
 Ուր ամեհի ծովն է գոռում,
 Մերթ կորչում է խլացած,
 Ու մերթ լըսվում ուժասպառ.
 «Ա՛խ, Թամա՛ր...»
 Առավոտյան ծովը ծըփաց,
 Ափը ձըգեց մի դիակ,
 Նըրա շուրթին, պաղ, կարկամած,
 Ասես մեռած ժամանակ
 Սառել էին երկու բառ.
 «Ա՛խ, Թամա՛ր...»
 Այն օրվանից սըրա համար
 Կըղզին կոչվեց Ախթամար:
 ՕՐՈՐՈՑԱԳՈՂ 
 (ժողովրդական առասպել)
 Կես գիշերին մութ խրճիթում
 Մայրը լսեց մի խորդյուն,
 Եվ վեր թռավ ահը սըրտում,
 Նայեց քնած յուր որդուն:
 Մի արարած սև ու խավար
 Նա նըկատեց սըրտադող,
 Եվ ճանաչեց սարսափահար՝
 Օրորոցի մի չար գող,
 Որ զավակի բուկը բռնած
 Խեղդում էր սև ճանկերում,
 Եվ երեխան աչքերը բաց
 Չարչարվում էր ու հևում:
 Խելակորույս իսկույն ևեթ
 Վրա թռավ կատաղի,
 Եվ բռնվեցան իրարու հետ
 Օրրանի մոտ երեխի:
 Կես գիշերին մութ խըրճիթում
 Կիսակենդան մանուկին
 Իրարից խլել են աշխատում
 Ծնող մայրն ու չար ոգին:
 Կռիվ են տալիս. նախատում են,
 Եվ կըրծում են և թըքում,
 Իրար սեղմում և խեղդում են,
 Ճանկռում, ծեծում, ապտակում:
 Եվ մայրական անհուն սերը
 Ուժ էր տալիս գերբնական...
 Եվ ուժասպառ, հաղթված չարը
 Թողեց օրրանը մանկան:
 ԵՐԿԻՆՔ ՈՒ ԵՐԿԻՐ 
 Իր խոր հայացքով երկինքը մի օր
 Ներքև՝ մայր երկրի երեսին նայեց,
 Տեսավ գեղեցիկ դաշտեր, սար ու ձոր,
 Անտառներ, ծովեր... և սիրահարվեց:
 Երկիրը թմրած, տխուր, ցրտամեռ,
 Հանկարծ սթափվեց գարունքվա կյանքով.
 Վառվեցին սրտում հըրեղեն բոցեր,
 Եվ շնչեց հազար ծաղկանց բուրմունքով...
 Եվ պինդ սիրեցին էսպես իրարու
 Իրարից բաժան, իրարից հեռու
 Երկինք ու երկիր...
 Բայց ե՞րբ է սերը արգելք հարցընում.
 Հենց որ գալիս է գիշերը հասնում,
 Երկինքն աստղազարդ, անհամբեր, ագահ,
 Իր հազարավոր աչքերը բանում,
 Հիացած նայում սիրուհու վըրա,
 Մինչև լույս նայում ու չի կշտանում:
 Եվ աստղ-աչքերը վառ-վառ ցոլանում,
 Ընկնում են երկրի կրծքերը ջրային,
 Որ փրփրում են, ուռչում, բարձրանում,
 Ճգնում են հասնել վեր՝ սիրահարին:
 Եվ սիրող երկինքն ավելի վառված,
 Գիշերվա բոլոր զուգսով զարդարված,
 Փռում է իրեն բոլոր փառքերը,
 Իր բոլոր տենչերն, այրվող կրքերը,
 Վառվում, բորբոքվում,
 Փարում է, գըգվում...
 Եվ երբ չի հասնում իր անհաս սերին,
 Լուռ-լուռ ճպում է ցոլուն աչքերին,
 Ցոլուն աչքերից գիշերվա մթնում
 Երկրի երեսին ցողեր են ընկնում,—
 Մարգարիտ ցողեր՝ արցունք երկնային...
 Իսկ էդ ժամանակ երկիր-սիրուհին
 Հազար շրթունքով սարերի ծերից
 Համբույր է տալիս թխպոտ ամպերին,
 Անհուն ծովերից, անթիվ ծովերից
 Հազար կրծքերով ձգտում է յարին:
 Տանջվում է ուժգին, վառվում է սերը,
 Հուզվում են. փրփրում նըրա ջրերը,
 Սակայն չեն հասնում քնքուշ փափագին,
 Ծանըր տնքում են, հեծում մոլեգին...
 Ամպերի տակից,
 Իր մթին գահից
 Բոլորը տեսնում լուսինը անքուն
 Եվ բանաստեղծին պատմում է թաքուն,
 Թե ինչպես ծովը գիշերվա մթնում
 Ուռցնում է իրեն կուրծքը տարփալի,
 Երկինքը հազար աչքերով ժպտում
 Եվ գաղտնի սիրո համբույր է տալի.
 Եվ իրար համար երգեր են ասում,
 Իրար փայփայում, գգվում, արտասվում,
 Ինչպես կենդանի, զգայուն մարդիկ...
 Եվ բանաստեղծը տխրում է սաստիկ,
 Նախանձում է նա, թե ինչո՞ւ չունի
 Ինքն էլ էն տեսակ մի վեհ սիրուհի:
 ԱՆԻԾԱԾ ՀԱՐՍԸ 
 Վաղ ժամանակ մի հայ շենում
 Մի հարգևոր հարսն է լինում:
 Նըրա բերնից՝ կեսուր-կեսառ
 Չէին լըսել մի շունչ, մի բառ,
 Չէին տեսել շուրթը մի օր...
 Էսպես խոնարհ ու հարգևոր:
 Մի օր մենակ օդում նըստած,
 Իր ճոխ մազերն արձակ թափած,
 Ազատ, անփույթ սանրում, հյուսում,
 Հետն էլ ձենով երգ էր ասում:
 «Աշխարքը բանտ,
 Մեջը անբախտ
 Ես մի գերի անխընդում.
 Սիրուն շորեր,
 Ջահիլ օրեր
 Ի՛նչ եմ անում էս բանտում:
 Երնե՛կ ծըտին,
 ճյուղքի միջին
 Ծըլվըլում է, թըռթըռում,
 Թըռչում՝ սիրած
 Ընկերն առած,
 Ազա՛տ, կանա՛չ արտերում:
 Ա՛խ, սև՜ ըլի,
 Չըքվի, փըլվի
 Ծընված օրը աղջըկա,
 Ցավ ու Խընդում
 Փակված սըրտում.
 Ծիծաղ չըկա, «ախ» չըկա...»
 Մին էլ հանկարծ բացվեց դուռը,
 Ու ներս մըտավ ծեր կեսուրը:
 — Հո՜, պո՜, պո՜, պո՜, կանչեց խեղճը,
 Գետին պատռի՜, մըտնեմ մեջը...
 — Հոպոպ դառնաս,
 Անամոթ հարս:
 Մի տե՜ս, մի տե՜ս,
 Թե լըրբի պես
 Գըլուխը բաց,
 Ազատ նըստած՝
 Ո՛նց է կանչում,
 Չի ամանչում...
 Լեզուդ լալկի,
 Մազըդ թաղքի,
 Գըլխիդ կըպչի
 Սանրը միջի:
 Ասավ-չասավ,
 Մին էլ տեսավ՝
 Սանրը գըլխին
 Հարսն առաջին
 Հոպոպ դառավ,
 Երդկից թըռավ,
 Ու վերացավ,
 Վե՛ր, հեռացավ:
 Էն էր ու էն.
 Խեղճն էն օրեն
 Հանդերն ընկած՝
 Հոպոպ մընաց,
 Միշտ էլ էն հին
 Սանրը գըլխին,
 Չալի՛կ-մալի՛կ,
 Լեզուն լալիկ,
 Անխոս ու լուռ,
 Մոլոր, տըխուր:
 Բայց երբ հանկարծ
 Միտն է գալիս,
 Որ գլխաբաց,
 Երգ ասելիս՝
 Իր կեսուրը
 Բացեց դուռը,
 Վեր է թըռչում
 Սըրտատըրոփ
 Ու դեռ ճըչում.
 — Հո՜-պո՜պ... Հո՜-պո՜պ...
 «ՊՈՂՈՍ-ՊԵՏՐՈՍ» 
 Վաղո՛ւց, երբ մոտ էր երկրին երկինքը,
 Ու լըսում էր դեռ մարդկանց տերն-ինքը,
 Էն լավ ժամանակ երկու մանուկներ
 Ունեին մի չար, մի անսիրտ խորթ մեր:
 — Կորե՜ք, գընացեք, աշխատանք արեք,
 Աշխատանք արեք ու եկեք կերեք.
 Ի՞նչ եք վեր թափել անգործ ու անբան,
 Հասած տըղերք եք հինգ-վեց տարեկան...
 Էսպես բարկացավ մի օր խորթ մերը,
 Ճիպոտներ տըվավ, ղըրկեց հորթերը:
 Անհանգիստ հորթե՛ր, ամառվան շոգ օր
 Կետ արին, փախան, ընկան սար ու ձոր:
 Նըրանց ետևից՝ լալով, հևալով,
 Փոքրիկ որբերը՝ քարեքար գալով,
 Վազ էին տալիս անտաոի միջում,
 Վազ էին տալիս ու իրար կանչում.
 — Պողո՜ս, գտա ՞ր:
 — Չէ՛է՛:
 — Պետրո՜ս, գտա ՞ր:
 — Չէ՛է՛:
 — Վա՛յ-վա՛յ, վո՛ւյ-վո՜ւյ,
 — Վա՛յ-վա՛յ, վու՛յ-վո՛ւյ...
 Շատ որ ման եկան՝ խեղճերն հոգնեցին,
 Եկան՝ խորթ մորը լալով պատմեցին.
 — Նա՜նի, ա՜յ նանի, կորան հորթերը...
 — Վա՛յ, գետինն անցնեք,— ճըչաց խորթ մեր
 Թող դուք կորչեիք հորթերի տեղակ,
 Անտակ ձորի մեջ, անժաժ քարի տակ:
 Մի արջ պատահեր, մի գազան, մի գել,
 Որ չէի տեսել ձեր շուքը մեկ էլ...
 Դե՜, ետ գընացեք, գընացեք, կորե՜ք,
 Մինչև չըգըտնեք հորթերը բերեք՝
 Աչքիս չերևաք, ա՜յ աչքիս փըշեր,
 Թե չէ՝ կըսպանեմ ես ձեզ էս գիշեր...
 Ու ճիպոտն էլ ետ իրենց թաթերին,
 Հոգնած ու սոված, արցունքն այտերին,
 Փոքրիկ որբերը՝ անտառի միջում
 Գիշերվան կիսին լալիս են, կանչում.
 — Պողո՜ս, գըտա ՞ր:
 — Չէ՛ է՛:
 — Պետրո՜ս, գըտա ՞ր:
 — Չէ ՛է ՛:
 — Վա՛յ-վա՛յ, վո՛ւյ-վո՛ւյ,
 — Վա՛յ-վա՛յ, վո՛ւյ-վո՛ւյ:
 Անտեր հորթերը չըկան ու չըկան:
 Ճարները կըտրած՝ խեղճերը եկան,
 Լալով չոքեցին.
 — Տե՛ր աստված, ասին,
 Ի՞նչ կըլնի, գըթաս՝
 Գոնե թևեր տաս,
 Թևեր տաս՝ թըռչենք,
 Թըռչենք ու կորչենք,
 Որ էլ չտեսնի մեզ մեր խորթ մերը.
 Մինչև որ գըտնենք կորած հորթերը...
 Հենց ասին-չասին անմեղ բերանով,
 Աստված որոտաց իր գըթոտ ձայնով.
 — Ահա ձեզ թևե՛ր, սիրուն երեխե՛ք,
 Թըռչուններ դառեք. թըռած ման եկեք,
 Որ էլ չըտեսնի ձեզ ձեր խորթ մերը,
 Մինչև որ գըտնեք կորած հորթերը:
 Գիշերը քնեցե՜ք ծառերի ճյուղին,
 Ծեղն ու ծղոտը արեք անկողին,
 Ապրուստ էլ կերեք իմ լի սեղանից,
 Երբ որ դադարգուն եղաք ձեր տանից...
 Էսպես վերևից հենց կանչեց աստված,
 Փոքրիկ որբերը փոխվեցին հանկարծ
 Ու թևեր առան,
 Թըռչուններ դառան:
 Ու թևեր առած՝
 Թըռչուններ դառած
 Դեռ մինչև էսօր.
 Ընկած սար ու ձոր,
 Ծըվում են, մընչում,
 Մեկմեկու կանչում.
 ―Պողո՜ս, գըտա ՞ր:
 ―Չէ՛է՛:
 ―Պետրո՜ս, գըտա ՞ր:
 ―Չէ՛է՛:
 ―Վա՛յ-վա՛յ, վո՛ւյ-վո՛ւյ:
 ―Վա՛յ-վա՛յ, վո՛ւյ-վո՛ւյ:
 ԱՐԾԻՎՆ ՈԻ ԿԱՂՆԻՆ
 Եղավ՝ մի անգամ անտառի միջին
 Արծիվն ու Կաղնին էսպես վիճեցին,
 Թե ո՜րն իրենցից շատ տարի կապրի,
 Ո՜րն է դիմացկուն ու պինդ ավելի:
 Արծիվն ասավ՝ ես. Կաղնին էլ թե՝ ես:
 Երկուսն էլ համառ ու հըպարտ էսպես՝
 Մեծ-մեծ պարծեցան, սաստիկ վիճեցին,
 Վերջը էս տեսակ պայման կապեցին:
 ժամանակ դըրին հինգհարյուր տարի
 Արքան հավքերի, արքան անտառի,
 Որ թե ոոոշված էն օրին հասնեն,
 Էն օրը մին էլ գան իրար տեսնեն:
 Ու Արծիվն իսկույն Կաղնուց հեռացավ,
 Հըզոր թևերը շարժեց, վերացավ
 Դեպի ամպերը, դեպի ժայռերը,
 Ուր անց է կացնում իր լավ օրերը:
 Կաղնին էլ փըռեց ճյուղերն երկաթի,
 Խո՛ր ու խոր մըխեց ճանկերն արմատի
 Ու էնպես հուժկու կանգնեց անտառում,
 Որ վայր չընկնի էլ հինգհարյար տարում:
 Դարե՛ր անց կացան: Եվ ահա մի օր
 Արծիվը եկավ ծերացած, անզոր,
 Ծըվոցը կըտրած, տըկար, հևալով,
 Թույլ-թույլ թևերը հազիվ քարշ տալով
 Տեղ հասավ մի կերպ, նստեց դես ու դեն,
 Տեսավ, որ Կաղնին ընկել էր արդեն,
 Ճյուղերը թեև դեռ թարմ ու կանաչ,
 Ընկել էր ահեղ փոթորկի առաջ:
 — Հե՛յ, կանչեց, գոռոզ, պարծենկո՜տ Կաղնի,
 Դե լավ ճանաչիր ինձ ու քեզ հիմի.
 Հինգհարտւր տարուց մի ժամ էլ դեռ կա,
 Ընկել ես արդեն, անկոտրում հըսկա:
 — Հինգհարյուր տարի ապրել եմ կանգնած,
 Էդքան էլ կապրեմ դեռ էսպես թիկնած,
 Մինչև լըրանա մի հազար տարին:
 Պատասխան տըվավ ընկած վիթխարին:
 ՈՐԲԸ 
 Հայ ժողովրդական ավանդություն
 — Սըհա՛կ... Սըհա՛կ... գիշերն ի բուն
 Կանչում է Որբն աղեկըտուր,
 Աշխարհքն այնինչ մըտած խոր քուն,
 Ինքը մենակ ու շուրջը լուռ:
 Աղջիկ էր նա մի ժամանակ,
 Էնպես աշխույժ ու գեղանի.
 Թուրքը տեսավ, խելքը գընաց,
 Ուզեց զոռով հարեմ տանի:
 — Մի՜ վախենար, սիրուն քուրի՜կ,
 Ես չեմ թողնի քեզ տանելու.
 Քեզ կըթռցնեմ, ինչպես մըրրիկ,
 Էս աշխարհքից հեռո՛ւ, հեռո՛ ւ...
 Էսպես ասավ քաջ Սըհակը,
 Քըրոջն առավ փախա՛վ, գընաց,
 Թողած իրենց հոր աշխարհքը,
 Թուրքի դաժան լուծը թողած:
 — Տե՜ս, էն ձյունոտ, բարձըր սարեր,
 Որ ձըգվում են հեռվում ահա.
 Էն սարերն էլ անցնենք թե չէ՝
 Դենը, քուրի՜կ, էլ թուրք չըկա...
 Հենց էս խոսքում՝ թուրքը հասավ,
 Սև ձին քըշած՝ սարի տակից.
 ― Իմն է աղջիկն, իմն է, ասավ,
 Ո՞ւր եք փախչում դուք իմ ճանկից...
 ―Մի՜ վախենար, սիրուն քուրի՜կ,
 Կանգնած եմ ես չար թուրքի դեմ.
 Փախի՜ր, գընա՛... ինչպես մըրրիկ՝
 Ես էլ կըգամ քեզ կըհասնեմ...
 Ու ետ դարձավ քաջ պատանին,
 Զենքի շաչյուն, զարկ ու աղմուկ.
 Զարկ են տալիս, զարկ են առնում
 Հայի անահ կըտրիճն ու թուրք...
 Աղջիկն արագ վազ է տալի,
 Շունչը հատած փախչո՛ւմ, փախչո՛ւմ.
 Մին էլ նայեց՝ թուրքն է գալի,
 Փընչում է ձին, զենքը շաչում...
 ―Ա՛խ, ի՛նչ կըլնի թռչուն դառնամ...
 Կանչեց ահից խեղճը հանկարծ,
 Ու, բաց էին դըռներն երկնից,
 Լըսեց նըրա ձենը աստված:
 Դարձավ թըռչուն մի թևավոր,
 Երկինքն ելավ, թըռա՛վ, պըրծավ.
 Մընա՛ց, մընա՛ց, մինչև էսօր
 Քաջ ախպերը ետ չըդարձավ:
 Էն օրվանից թըռչուն քույրը
 Ցերեկն ահով կուչ է գալի,
 Հենց հասնում է մութ գիշերը՝
 — Սըհա՛կ... Սըհա՛կ... ձեն է տալի:
 Ձեն է տալի գիշերն ի բուն
 Կանչում տըխո՛ւր, աղեկըտո՛ւր,
 Աշխարհքն այնինչ մըտած խոր քուն,
 Ինքը մենակ ու շուրջը լուռ:
 ՓԱՐՎԱՆԱ 
 I
 Բարձրագահ Աբուլն ու Մըթին սարեր
 Մեջք մեջքի տըված կանգնել վեհափառ,
 Իրենց ուսերին, Ջավախքից էլ վեր՝
 Բըռնած պահում են մի ուրիշ աշխարհ:
 Ասում են՝ էնտեղ արծըվի նըման,
 Ծիծղուն, կապուտակ երկընքի ծոցում,
 Նըստում էր էն սեգ սարերի արքան
 Իրեն Փարվանա ճերմակ ամրոցում:
 Փարվանա արքան մի աղջիկ ուներ,
 Ու ոչ մի որսկան դեռ իրեն օրում
 Էնքան գեղեցիկ եղնիկ չէր տեսել`
 Իր որսն անելիս Մըթին սարերում:
 Աշխույժ մանկությամբ զարդարում էր նա
 Ծերության օրերն ու սարերն իր հոր,
 Ու ապրում էր ծեր արքան Փարվանա
 Իրեն էն քընքուշ ծաղկով բախտավոր:
 Մեծ բախտը սակայն առաջևն էր դեռ:
 Եկավ էն օրն էլ հասավ երջանիկ,
 Ու ղըրկեց արքան ուրախ դեսպաններ
 Ամեն մի ամրոց, ամեն արքունիք:
 — Ո՜րտեղ է, ասավ, էն քաջը, թե կա,
 Իմ չընաշխարհիկ դըստերն արժանի,
 Թո՜ղ առնի իր ձին, իր զենքն ու զըրահ,
 Գա՜, ցույց տա իրեն, իր բախտը տանի...
 II
 Հագած, կապած զենք ու զըրահ,
 Ձիանք հեծած ամեհի,
 Ահա եկել հավաքվել են
 Կըտրիճները Կովկասի.
 Ծեր Փարվանա թագավորի
 Ապարանքի հանդիման
 Կազմ ու պատրաստ սպասում են
 Մոտիկ ժամին մըրցության:
 Ըսպասում է ողջ աշխարհքը՝
 Եկած, կիտված Փարվանա,
 Թե ո՞ր կըտրիճն արդյոք պիտի
 Էն սիրունին տիրանա:
 Հընչեց փողը: Ահա փունջ-փունջ
 Դըրանիկներ, նաժիշտներ,
 Ահա աղջիկն իր նազելի
 Ու թագավորն ալեհեր:
 Հայրը ինչպես մըռայլ մի ամպ,
 Աղջիկն անուշ մի լուսին,
 Ամպ ու լուսին իրար փարված՝
 Դուրս են գալի միասին:
 Հառաչում է ողջ աշխարհքը.
 Կըտրիճները քարացած,
 Երազների մեջ են ընկնում՝
 Էս աշխարհքից վերացած:
 — Նայի՜ր, դստրի՜կ, իշխանազուն
 Էս քաջերին լայնալանջ,
 Այժմ պիտի հանդես դուրս գան,
 Պայքար մըտնեն քո առաջ.
 Մեկը իրեն ուժը ցույց տա,
 Մյուսը՝ շընորհքն իր բազկի,
 Ո՜րը՝ ճարպիկ ձիարշավը,
 Ո՜րն էլ թափը իր վազքի:
 Իսկ երբ կըռիվն առնի դադար,
 Հայտնի լինին քաջն ու վատ,
 Ու երբ անցնեն մեր առջևից
 Կըտրիճները պայազատ,
 Ընտրի՜ր, զարկի՜ր ձեռքիդ խնձորն
 Անհաղթներից անհաղթին,
 Որ ողջ աշխարհ մայիլ մընա
 Անզուգական քո բախտին:
 Ասավ արքան, ձեռքը ձըգեց,
 Նըշան տըվեց պայքարին,
 Այնինչ՝ աղջիկն առաջ եկավ՝
 Կարմիր խնձորն իր ձեռին:
 — Գուցե, հայրի՜կ, տըկար լավին
 Հաղթի մի վես տըմարդի,
 Բայց չի կարող լինել երբեք
 Նա սիրելին իմ սըրտի...
 — Է՜յ, Փարվանա չըքնաղ փերի,
 Ի՞նչն է հավան քո սըրտին,—
 Խռնըվում են կըտրիճները,
 Խընդրում կըրկին ու կըրկին: —
 Գա՞նձ ես ուզում, ոսկի՞, արծա՞թ,
 Անգին քարեր ու գոհա՞ր,
 Ա՞ստղ ես ուզում, մենք երկընքից
 Վեր կըբերենք քեզ համար:
 — Ինչի՞ս են պետք ոսկին, արծաթ
 Եվ կամ աստղը երկընքի,
 Ոչ էլ գոհար եմ պահանջում
 Սեր-ընկերից իմ կյանքի:
 Ես նըրանից հո՜ւր եմ ուզում,
 Անշեջ հուրը սըրբազան,
 Ով կըբերի անշեջ հուրը,
 Նա է ընտրած իմ փեսան...
 Ասավ աղջիկն, իրար անցան
 Կըտրիճները քաջարի,
 Ձիանք հեծած թըռան հապճեպ
 Դեպի չորս կողմն աշխարհի:
 Թըռա՛ն, շուտով գըտնեն, բերեն
 Անշեջ հուրը աղջըկան.
 Բայց... տարիք են գալի՛ս, գընո՛ւմ,
 Նըրանք չըկան ու չըկան...
 III
 — Հայրի՛կ, ինչո՞ւ ետ չըդառան
 Էն քաջերը սիրատենչ.
 Մի՞թե, հայրի՛կ, ինձ մոռացան
 Էլ չեն բերիլ հուրն անշեջ:
 ―Ո՜չ, իմ դըստրիկ, կըգան անշուշտ
 Ու կըբերեն էս տարի.
 Կըռիվնեոով արյունըռուշտ
 Լիքն է ճամփեն քաջերի:
 Ո՛վ իմանա, պետք է անցնեն
 Մութ աշխարհքից, Սև ջըրից.
 Ո՛վ իմանա, պետք է փախցնեն
 Յոթգըլխանի դևերից:
 Անց է կենում դարձյալ տարին:
 Նայում է կույսն ամեն օր.
 ―Ո՞ւր է, հայրի՜կ, ե՛րբ կըգա նա՝
 Սարից թըռած ձիավոր:
 Միշտ երազում ես տեսնում եմ
 Էն հերոսին ապագա,
 Հուր կարոտով թըռած իմ դեմ,
 Լուսանում է... ու չըկա:
 — Կըգա, դըստրի՜կ իմ թանկագին,
 Հեշտ չի բերվում հուրն անշեջ.
 Շատ, շա՜տ անգամ բերող հոգին
 Ինքն է այրվում նըրա մեջ...
 Անց է կենում դարձյալ տարին:
 Նայում է կույսն ամեն օր.
 Ոչ մի սարից, ոչ մի ճամփում
 Չի երևում ձիավոր:
 ―Հայրիկ, հայրի՜կ, մի՞թե չըկա
 Էս աշխարհքում անշեջ հուր.
 Թառամում է սիրտըս ահա,
 Պաղ է էս կյանքն ու տըխուր...
 Էլ չի խոսում, մռայլ, տըրտում,
 Լուռ է արքան ալևոր,
 Սև-սև ցավերն իրեն սըրտում՝
 Միտք է անում գըլխակոր:
 IV
 Էսպես անցան շատ տարիներ.
 Տըխուր աղջիկն արքայի
 Նայե՛ց, նայե՛ց սարերն ի վեր
 Ճամփաներին ամայի,
 Հույսը հատավ... ու լաց եղավ,
 Էնքա՛ն արավ լաց ու կոծ,
 Որ լիճ կըտրեց արտասուքը,
 Ծածկեց քաղաքն ու ամրոց.
 Ծածկե՛ց, կորա՛ն, ինքն էլ հետը…
 Այժըմ էնտեղ տըրտմաշուք
 Խոր Փարվանա լիճն է ծըփում,
 Հըստա՛կ, ինչպես արտասուք:
 Ու էն վըճիտ ջըըերի տակ
 Ցույց են տալի մինչ էսօր
 Ծեր արքայի ճերմակ ամրոցն
 Ու շենքերը փառավոր:
 ***
 Ասում են՝ էն թիթեռները,
 Որ գիշերվա խավարում,
 Որտեղ ճըրագ, որտեղ կըրակ,
 Որտեղ լույս է հենց վառվում,
 Հավաքվում են, շուրջը պատում
 Մեջն են ընկնում խելագար,
 Ասում են, թե՝ էն Փարվանա
 Ջահիլներն են սիրավառ:
 Ըշտապելուաց թև են առել,
 Դարձել թեթև թիթեռներ,
 Ու տակավին հուր տեսնելիս՝
 Մեջն են ընկնում անհամբեր.
 Ջանք է անում ամեն մինը,
 Շուտով տանի, տիրանա...
 Ու այրվում են, այրվո՛ւմ անվերջ
 Կըտրիճները Փարվանա:
 ԼՈԻՍԱՎՈՐՉԻ ԿԱՆԹԵՂԸ 
 Կես գիշերին կանթեղը վառ
 Կախ է ընկած երկընքից,
 Լուսավորչի կանթեղն անմար
 Հայոց մըթնած երկընքից:
 Կախ է ընկած առանց պարան
 Արագածի կատարին,
 Ու սեղանից հըսկայական
 Լույս է տալիս աշխարհին:
 Լույս է տալիս երկա՛ր դարեր
 Ու վառվում են միշտ անշեջ
 Սուրբի մաքուր արցունքները
 Յուղի տեղակ նըրա մեջ:
 Ոչ մարդկային ձեռ կըհասնի
 Էն ահավոր բարձունքին.
 Եվ ոչ քամին կըհանգցընի՝
 Վիշապ-քամին ահագին:
 Երբ պատում է մութ խավարը
 Չընաշխարհիկ մեր երկրին,
 Երբ տիրում է ահն ու վախը
 Թույլ կասկածոտ սըրտերին,
 Ով անմեղ է լիքը սիրով
 Ու հավատով անսասան,
 Ով նայում է վառ հույսերով
 Դեպի Հայոց ապագան, —
 Նա կըտեսնի էն մըշտավառ
 Ջահը կախված երկընքից,
 Ասես՝ աստծո աչքը պայծառ.
 Հըսկում է ցած երկրնքից:
 ՀՈԳԵՀԱՆ 
 (Լեգենդ)
 Փոցխովի ձորում ծաղկում էր Շամոն,
 Կուսական գարուն ու սեր շընչելով,
 Փոցխովի ձորում թոշնում էր Համոն,
 Ծաղիկ աղջըկա սիրուց տանջվելով:
 Չէ՜, չեմ հավատում իսկի քո սերին,
 Դու սուտ ես ասում, դու չես սիրում ինձ...
 Ասում էր Շամոն սիրահար տըղին
 Ու հեռո ՛ւ-հեռու հըրում իրանից:
 Ու դարձյալ գընաց տըղան սիրակեզ.
 Ո՞ր կըրակն ընկնեմ, Շամո, որ գըթաս.
 Սիրտս չեմ կարող, թե հանեմ տեսնես —
 Ի ՛նչ անեմ ուրիշ, որ ինձ հավատաս:
 — Տեսնո՞ւմ ես, ահա, ասավ աղջիկը,
 Ցույց տալով լեռան գագաթը ահեղ.
 Ինձ դիր քո ուսին, սըրինգըդ փըչիր,
 Ու վե ՛ր, պարելով՝ տար մինչև այնտեղ:
 Երբ որ կըհսանենք էն սարի գըլխին,
 Այնժամ կիմանամ, որ սիրում ես ինձ,
 Այնտեղ կըլինեմ ես քո սիրուհին,
 Ու սիրով կապված կիջնենք այնտեղից:
 Ու դըրավ ուսին սիրած աղջըկան,
 Սրինգը հընչեց, ըսկըսեց պարը,
 Ճանապարհ ընկավ սիրահար տըղան
 Դեպի ամպամած լերան կատարը:
 Գընում է, գընո ՛ւմ սեպ ժայռերն ի վեր,
 Ու պար է գալի, և անվերջ ածում.
 ―Դեռ շա՛տ է հեռու... ո՛րտեղ ես դու դեռ...
 Դու ինձ չես սիրում, դու սուտ ես ասում...
 Ծալվում են հոգնած ծընկները տակին,
 Քըրտինքը վազում ճակատից ներքև,
 Բերանն է հասել — թռչում է հոգին,
 Աչքերը մթնում, շընչում հևիհև:
 ―Չէ ՜, չեմ հավատում ես դեռ քո սերին,
 Դեռ շատ է հեռու գագաթը լերան...
 Ասում է Շամոն նըստած ուսերին,
 Ճըգնում է նորից ուժասպառ տըղան:

Powered by Facebook Comments

www.qezhamar.com - Ամեն ինչ քեզ համար
Կարդացել են՝ 462 անգամ:

Մեր փոստատարի միջոցով ստացեք նոր նյութերը Ձեր էլ-հասցեին:

Բաժին՝: Պոեզիա